Μια Πατρίδα για την Ελίτ

Ελλάδα – η χώρα όπου τα όνειρα γεννιούνται για να πεθάνουν. Η χώρα που αποκλείει ό,τι διαφέρει, η πατρίδα που αφήνει χωρίς ζωή και ελπίδες το ίδιο της το μέλλον.

Οι συζητήσεις για αυτό το φαινόμενο πολλές. Όλοι μιλούν για ανεργία των νέων, brain-drain και οι έννοιες ποικίλουν, μεταποιούνται για να αποδώσουν όλη την έκφανση αυτής της υπαρκτής κοινωνικής τραγωδίας. Και όμως, πόσοι είναι τελικά πρόθυμοι να τα αλλάξουν αυτά;

Οι εργοδότες περιμένουν ακόμη να προσλάβουν το μυθικό εκείνο πλάσμα που είναι κάτω των 30 ετών και έχει 10ετή επαγγελματική εμπειρία – πέρα από γνώσεις υπολογιστών, ξένων γλωσσών και  αριστεία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Τα πανεπιστήμια της χώρας σε μεταπτυχιακό επίπεδο συνεχίζουν να αποκλείουν από τη γνώση όσους  δε μπορούν να πληρώσουν τα υπέρογκα δίδακτρα που απαιτούν – πέρα από τα λοιπά κριτήρια που έχουν θέσει και που επίσης κοστίζουν, όπως είναι η γνώση δύο ξένων γλωσσών σε άριστο επίπεδο. Και, έτσι, οι ανώτερες αξίες της παιδείας ξεφτιλίζονται  στα χέρια των ίδιων των ανθρώπων που θεωρούν τους εαυτούς τους πρεσβευτές της.

Και, έπειτα, έχουμε πλέον τη νέα μόδα των πρακτικών ασκήσεων – internships. Ένα ανέκδοτο με το οποίο επιλέγονται τις περισσότερες φορές για πρακτική άσκηση άτομα που έχουν ήδη επαγγελματική εμπειρία, εφόσον έχουν «περισσότερα προσόντα λόγω προϋπηρεσίας».

Όλοι, λοιπόν, ξέρουν ότι τα πράγματα είναι άσχημα. Κανείς όμως δε κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να εκμεταλλεύεται την ίδια την κατάσταση. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό φαίνεται φυσικό.

Πράγματι, μέσα στην κοινωνία που οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει, η μόνη λύση που δείχνει εκ πρώτης όψεως πάντα λογική είναι ο εγωισμός μας. Τα πράγματα μπορούν να πάνε όσο χάλια θέλουν, αρκεί η εταιρεία μας να βγάζει χρήματα και ο ακαδημαϊκός μας μισθός να μπαίνει στο λογαριασμό μας.

Παρόλα αυτά, η αλήθεια είναι βαθύτερη από αυτό.

Το θέμα είναι πως οι κοινωνία δομείται φυσικά «από κοινού». Αυτό σημαίνει πως όλα και όλοι συνδέονται και σχηματίζουν ένα μοιραίο κύκλο. Η ασυνειδησία του ενός συνδέεται με του άλλου και επιστρέφει τελικά από εκεί που ξεκίνησε.

Με άλλα λόγια, τόσο η επιχειρηματικότητα όσο και η παιδεία αυτής της χώρας καταδικάζουν καθημερινά τους εαυτούς τους. Αν επιτρέπουν την είσοδο στους κόλπους τους μόνο σε μέλη της ίδιας κοινωνικής ελίτ, περιορίζουν σε τόσο τραγικό βαθμό το πλήθος των επιλογών τους που αναπόφευκτα καταλήγουν σε έναν κύκλο χαμηλής αποδοτικότητας. Ήδη οι εταιρείες παραπονιούνται πως οι νέοι εργαζόμενοι τους δεν κατέχουν τις επαγγελματικές δεξιότητες, παρά τα πτυχία και τα εφόδια. Ω τι έκπληξη…

Η αποτελεσματικότητα, η καινοτομία και η καλλιέργεια είναι απότοκα της ποικιλομορφίας. Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δε μπορεί να βελτιωθεί σε έναν οποιοδήποτε χώρο αν εισέρχονται σε αυτόν μόνο άτομα με τις ίδιες καταβολές και την ίδια κοινωνική θέση. Είναι μια βασική αλήθεια, ένας ανυπέρβλητος νόμος που διέπει τα πάντα στη κοινωνία.

Είναι τα κριτήρια αυτά που πρέπει να αλλάξουν. Τα κριτήρια με τα οποία σκεφτόμαστε και κρίνουμε τους ανθρώπους. Ένας άνθρωπός με πτυχία και εφόδια δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον που μπορούσε να του τα χαρίσει. Δεν είναι απαραίτητα μορφωμένος, και σίγουρα δεν είναι πιο ικανός από κάποιον που απλώς αδυνατούσε να πληρώσει το συσσωρευμένο υπερβολικό χρηματικό κόστος αυτών των εφοδίων.

Η αλήθεια είναι, πράγματι, τόσο απλή – σχεδόν αυτονόητη. Όλοι ισχυρίζονται ότι το γνωρίζουν κι όμως λίγοι τολμούν να δείξουν την αντίληψη που υποτίθεται ότι έχουν στην πράξη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: