Οι Έλληνες του Ντόναλντ

Μέρες τώρα διεξάγω ένα αθόρυβο-και εντελώς παθητικό-κοινωνικό πείραμα. Δεν συμμετέχω ο ίδιος στη διαδικασία, δεν αναπτύσσω κάποια εκλεπτυσμένη πειραματική μέθοδο, παρά μόνο παρατηρώ.

Η διαδικασία είναι απλή. Μπαίνω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βρίσκω κάποιο ελληνικό άρθρο ανεξαρτήτως πηγής που να αναφέρεται στην εκλογική επιτυχία του Ντόναλντ Τραμπ και, αφού ρίξω μια γρήγορη ματιά στο κείμενο, περνάω στην ανάγνωση των σχόλιων.

Στην αρχή ξαφνιάστηκα. Είδα να διατυπώνονται πεποιθήσεις που ομολογώ πως δεν περίμενα. Υπήρξαν στιγμές που βίωσα ένα μούδιασμα και άλλες που το στόμα μου πάγωσε σε πλάγια θέση. Έγινα μάρτυρας διαδικτυακών κοκορομαχιών που είχαν απωλέσει και τη παραμικρή ικμάδα ελέους-ή κοινής λογικής. Παρόλα αυτά, νομίζω πως μπορώ με ασφάλεια πια να εξάγω κάποια πρώτα, πλην άκρως επιστημονικά, συμπεράσματα.

Σύμφωνα, λοιόν, με πολλούς Έλληνες στο Διαδίκτυο:

  1. Η Παγκοσμιοποίηση είναι του Σατανά
    Έντάξει. Ομολογώ ότι αυτό είναι πάγιο επιχείρημα των διαδικτυακών σταυροφόρων και δε με εξεπληξε ιδιαίτερα. Στο κάτω-κάτω, η Παγκοσμιοοίηση είναι όντως μια πολιτική,οικονομική και κοινωνική τάση που γεννά πολλούς σοβαρούς προβληματισμούς σε διάφορα επίπεδα.
  2. Ο Ντραμπ είναι ο εκφραστής της μεσαίας τάξης
    Μια πεποίθηση που τη μοιράζονται πολλά άτομα του δυτικού ημισφαιρίου. Υπάρχουν πολλοί μελετητές που ισχυρίζονται ότι η ανάδειξη του Τραμπ συνδέθηκε με τα αιτήματα μιας τάξης που στην Αμερική-και όχι μόνο-είχε πολιτκά συρρικνωθεί ή/και παραμεληθεί. Αν και αυτή η θέση πρέπει πρώτα να διευκρινίσει τον πληθυσμό στον οποίο αναφέρεται ως “μεσαία τάξη των ΗΠΑ”, νομίζω πως πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί και να μη πιστεύουμε ότι ο ζάπλουτος επιχειρηματίας με τις σεξιστικές και ρατσιστικές διατυπωμένες απόψεις αποτελεί το πρόσωπο που πρεσβεύει την, θεωρητικά τουλάχιστον, πολυπληθέστερη κοινωνική μερίδα.
  3.  Η μεσαία ταξή στη χώρα μας όχι μόνο υπάρχει, άλλα έχει και άτομα που πιστεύουν ότι ανήκουν σε αυτή
    Σε αυτό το σημείο γεννήθηκε και ο πρώτος μου προβληματισμός. Εδώ και χρόνια, οι Έλληνες παραπονιούνται πως η οικονομική ψαλίδα έχει αγγίξει τα άκρα, ότι οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι εύποροι πλουσιότεροι. Μια πεποίθηση βασισμένη στη πραγματικότητα.  Γιατί, επομένως, ο πληθυσμός-δείγμα της έρευνας μου δείχνει να χαίρεται για την ανάδειξη σε παγκόσμιο επίπεδο μιας τάξης που πλέον δεν υφίσταται, ή αν υφίσταται κάπου, τους ίδιους δεν τους αφορά;
  4. Η ανάδειξη του εθνικόφρωνα Αμερικάνου σημαίνει το τέλος της Πακοσμιοποίησης
    Εδώ ήταν που προβληματίστηκα περισσότερο. Για κάποιο λόγο, πολλοί Έλληνες θεωρούν πως η ανάδειξη ενός στυγνού επιχειρηματία με άκρως εθνικιστικές πεποιθήσεις και με το μότο “Ας κάνουμε την Αμερική σπουδαία ξανά” στη κορυφή της μητρόπολης του καπιταλισμού και του κεφαλαιοποιητικού οικονομικού συστήματος, σημαίνει τον θάνατο της Παγκοσμιοποίησης. Μια λογική τα ίχνη της οποίας αδυνατώ ακόμα να εντοπίσω.

Αλλάζοντας, τώρα, το ύφος του παραπάνω κείμενου, αξίζει να σημειωθούν τα εξής.

Αναγνωρίζω ότι η χώρα διανύει εδώ και καιρό μια δύσκολη περίοδο, τα δεινά της οποίας λούζομαι καθημερινά και εγώ. Οι κοινωνικές αξίες, όπως και σε κάθε δύσκολη ιστορική συγκυρία, τείνουν να παραγκωνιστούν για άλλη μια φορά χάριν των αντιξοοτήτων που βιώνουμε. Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι φόβο, οργή και ανασφάλεια. Αυτά είναι τα συναισθήματα που κάνουν τους ανθρώπους ευάλωτους και άκρως χειραγωγήσιμους. Αυτά τα ίδια συναισθήματα εκματαλεύονται και οι δημαγωγοί σε παγκόσμια κλίμακα. Καλλιεργώντας το μίσος και την ξενοφοβία, οι ανθρωποι απομονώνονται, χωρίζονται σε μικρότερες ομάδες και ελέγχονται πιο εύκολα.

Έδω έγκειται και η αξία του να ανοίγουμε το μυαλό μας στο ξένο, σε νέες προοπτικές, σε ένα ευρύτερο οπτικό πεδίο.

Εδώ είναι και η αξία του πολιτισμού που οι “αρχαίοι ημών πρόγονοι” θέσπισαν.

Advertisements

Μια Πατρίδα για την Ελίτ

Ελλάδα – η χώρα όπου τα όνειρα γεννιούνται για να πεθάνουν. Η χώρα που αποκλείει ό,τι διαφέρει, η πατρίδα που αφήνει χωρίς ζωή και ελπίδες το ίδιο της το μέλλον.

Οι συζητήσεις για αυτό το φαινόμενο πολλές. Όλοι μιλούν για ανεργία των νέων, brain-drain και οι έννοιες ποικίλουν, μεταποιούνται για να αποδώσουν όλη την έκφανση αυτής της υπαρκτής κοινωνικής τραγωδίας. Και όμως, πόσοι είναι τελικά πρόθυμοι να τα αλλάξουν αυτά;

Οι εργοδότες περιμένουν ακόμη να προσλάβουν το μυθικό εκείνο πλάσμα που είναι κάτω των 30 ετών και έχει 10ετή επαγγελματική εμπειρία – πέρα από γνώσεις υπολογιστών, ξένων γλωσσών και  αριστεία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Τα πανεπιστήμια της χώρας σε μεταπτυχιακό επίπεδο συνεχίζουν να αποκλείουν από τη γνώση όσους  δε μπορούν να πληρώσουν τα υπέρογκα δίδακτρα που απαιτούν – πέρα από τα λοιπά κριτήρια που έχουν θέσει και που επίσης κοστίζουν, όπως είναι η γνώση δύο ξένων γλωσσών σε άριστο επίπεδο. Και, έτσι, οι ανώτερες αξίες της παιδείας ξεφτιλίζονται  στα χέρια των ίδιων των ανθρώπων που θεωρούν τους εαυτούς τους πρεσβευτές της.

Και, έπειτα, έχουμε πλέον τη νέα μόδα των πρακτικών ασκήσεων – internships. Ένα ανέκδοτο με το οποίο επιλέγονται τις περισσότερες φορές για πρακτική άσκηση άτομα που έχουν ήδη επαγγελματική εμπειρία, εφόσον έχουν «περισσότερα προσόντα λόγω προϋπηρεσίας».

Όλοι, λοιπόν, ξέρουν ότι τα πράγματα είναι άσχημα. Κανείς όμως δε κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να εκμεταλλεύεται την ίδια την κατάσταση. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό φαίνεται φυσικό.

Πράγματι, μέσα στην κοινωνία που οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει, η μόνη λύση που δείχνει εκ πρώτης όψεως πάντα λογική είναι ο εγωισμός μας. Τα πράγματα μπορούν να πάνε όσο χάλια θέλουν, αρκεί η εταιρεία μας να βγάζει χρήματα και ο ακαδημαϊκός μας μισθός να μπαίνει στο λογαριασμό μας.

Παρόλα αυτά, η αλήθεια είναι βαθύτερη από αυτό.

Το θέμα είναι πως οι κοινωνία δομείται φυσικά «από κοινού». Αυτό σημαίνει πως όλα και όλοι συνδέονται και σχηματίζουν ένα μοιραίο κύκλο. Η ασυνειδησία του ενός συνδέεται με του άλλου και επιστρέφει τελικά από εκεί που ξεκίνησε.

Με άλλα λόγια, τόσο η επιχειρηματικότητα όσο και η παιδεία αυτής της χώρας καταδικάζουν καθημερινά τους εαυτούς τους. Αν επιτρέπουν την είσοδο στους κόλπους τους μόνο σε μέλη της ίδιας κοινωνικής ελίτ, περιορίζουν σε τόσο τραγικό βαθμό το πλήθος των επιλογών τους που αναπόφευκτα καταλήγουν σε έναν κύκλο χαμηλής αποδοτικότητας. Ήδη οι εταιρείες παραπονιούνται πως οι νέοι εργαζόμενοι τους δεν κατέχουν τις επαγγελματικές δεξιότητες, παρά τα πτυχία και τα εφόδια. Ω τι έκπληξη…

Η αποτελεσματικότητα, η καινοτομία και η καλλιέργεια είναι απότοκα της ποικιλομορφίας. Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δε μπορεί να βελτιωθεί σε έναν οποιοδήποτε χώρο αν εισέρχονται σε αυτόν μόνο άτομα με τις ίδιες καταβολές και την ίδια κοινωνική θέση. Είναι μια βασική αλήθεια, ένας ανυπέρβλητος νόμος που διέπει τα πάντα στη κοινωνία.

Είναι τα κριτήρια αυτά που πρέπει να αλλάξουν. Τα κριτήρια με τα οποία σκεφτόμαστε και κρίνουμε τους ανθρώπους. Ένας άνθρωπός με πτυχία και εφόδια δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον που μπορούσε να του τα χαρίσει. Δεν είναι απαραίτητα μορφωμένος, και σίγουρα δεν είναι πιο ικανός από κάποιον που απλώς αδυνατούσε να πληρώσει το συσσωρευμένο υπερβολικό χρηματικό κόστος αυτών των εφοδίων.

Η αλήθεια είναι, πράγματι, τόσο απλή – σχεδόν αυτονόητη. Όλοι ισχυρίζονται ότι το γνωρίζουν κι όμως λίγοι τολμούν να δείξουν την αντίληψη που υποτίθεται ότι έχουν στην πράξη.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑